Jakline de Bruijn; 25 jaar dames 1!

Dit jaar is het 25 jaar geleden dat Jakline de Bruijn (wie kent haar niet?) voor het eerst haar opwachting maakte in het eerste dames team van ZPB. Nu net haar laatste competitie jaar is aangebroken is het tijd voor een terugblik. Wie is Jakline de Bruijn? Wat heeft haar gedreven? Wat waren haar hoogte- en dieptepunten? Van wie heeft zij veel geleerd? Welke speelsters zou zij om zich heen wensen als zij een dreamteam kon opstellen.

Kortom Jak, vertel ons eens over je waterpolo carrière en hoe zie jij jouw waterpolo toekomst?

Het begin
“Ik was 7 jaar toen mijn zussen en ik voor het eerst een zwemtraining bijwoonden bij ZPB. Zwemmen was niet echt mijn ding, ik ben een teamplayer. Ik ging wel elke dinsdag en donderdag ochtend van 6 tot 7 naar de zwemtraining. Goed en hard kunnen zwemmen heb je immers nodig om je tegenstander zoek te zwemmen. Iedereen weet inmiddels wel dat ik uit een sportfamilie kom. Mijn moeder heeft ons nooit gepushed, we wilden zelf altijd graag trainen. Ik ging op de fiets  naar de HAVO in Rotterdam, liep een krantenwijk op dinsdag en donderdag en deed een folderwijk op zaterdagochtend. Dat deed ik rennend en voor de lantaarnpalen maakte ik schijnbewegingen, voor de bond telde dit ook als training. Ik heb nooit een training gemist door school. Dat is, alsj e het mij vraagt, een kwestie van plannen.”

Waterpolo

“Ik vind waterpolo het leukste spelletje dat er is. De dynamiek van het spel, het slim kijken en spelen, anticiperen op wat er in het water gebeurd, met elkaar een prestatie leveren, tot het gaatje gaan en voldaan het water uit stappen. Wat is er nou mooier dan dat? Waterpolo is voor mij ook en uitlaatklep, naast de sociale gezelligheid en de lol die je met elkaar hebt, kan ik dankzij waterpolo even mijn koppie leeg maken door hard te sprinten en keihard op het doel te knallen.”

Debuut
“25 jaar dames 1… dat is best lang ja. Ik heb er geen geheim recept voor. Ik vind het nog steeds de leukste sport die er is en doe het al die jaren met plezier. Ik was net 14 toen ik voor het eerst met dames 1 mee mocht doen. Rob van Neutegem was toen mijn coach. Ik weet nog dat ik met een stand van 8-7 erin moest en ik durfde niet, was bang een fout te maken en dat we door mij zouden verliezen. “Je kan toch poloën zei hij toen, nou hup erin dan!” Ik ben een verdediger maar scoorde gek genoeg mijn eerste doelpunt in dames 1 als midvoor. Rob gilde: “zie je nou wel!” en glimlachte van oor tot oor. Ik dook onder water en vierde een kort feestje voor mezelf. Sindsdien had ik altijd een volle zaterdag: folderwijk, zwemwedstrijd en waterpoloën met aspiranten, dames 2 en dames 1. Ik had niet anders gewild.”

Trainers
“Ik  heb het geluk gehad dat ZPB altijd goede jeugdtrainers op de kant had staan. Mijn aller eerste trainers waren good old Gerard van den Burg en Ria Brouwer. Daarna volgden er velen, maar degene van wie ik het meeste geleerd heb zijn Ria Roos en Izaäk Hofman.”

“Met Izaäk had ik soms moeite. Daarom heb ik heel even een uitstap gemaakt naar Donk, maar had daar al snel spijt van, het voelde niet als thuis. Pas later begreep ik dat Izaäk soms zo op mij mopperde omdat hij mij nog beter wilde maken. Dat is wel gelukt denk ik. Ik ben ook heel blij dat hij nu weer de scepter zwaait bij de ZPB dames. Hij is, denk ik, één van de weinige trainers in Nederland die in staat onze meiden op het hoogste niveau te brengen. Hij is en ademt waterpolo als geen ander. Voor mezelf is het fijn om een trainer op de kant te hebben staan die ik niet hoef te verbeteren, hij weet gewoon alles.”

Talent
“Ik werd op jonge leeftijd als talent beschouwd. Op mijn 13de mocht ik meetrainen met de Nederlandse jeugdselectie o.17. Vele trainingskampen volgden in Zeist (steeds zelfstandig met de trein en bus ernaar toe) en Nijverdal. Ik heb wat bossen en bergen afgelopen daar als droogtraining zeg.”

“Vanaf mijn 14de lag ik altijd in de basis. Zo ook bij de Kring Rotterdam, tegenwoordig WOC Hollandse Delta. Het hele seizoen trainde ik met mijn eigen leeftijd en een leeftijd hoger mee. En speelde in beide jaargangen de slottoernooien. We werden meestal eerste of tweede.”

“Met jong oranje ben ik vaak naar het buitenland geweest voor toernooien. Het meest trost ben ik op mijn uitroeping tot beste speelster van een internationaal toernooi in 1991. Misschien stom maar dat beeldje in de vorm van een vlinder staat nog steeds in mijn woonkamer.”

NK’s
“Fantastische herinneringen koester ik aan de NK’s. Elke jaar werd ons ZPB aspiranten team kampioen en deden we mee aan het NK. Ouders sliepen in tenten op het grasveld van het zwembad, smeerden broodjes, moedigden ons aan en waren zo trots als een pauw als we weer met een medaille naar huis gingen. Ik vind het fijn om ook nu weer te zien hoe ouders betrokken zijn bij ZPB en ook bij dames- en herenwedstrijden komen kijken en aanmoedigen. De ZPB pupillen zitten er ook. Wat ik wel mis zijn de ouderwetse ZPB yellen die wij vroeger altijd zongen. ZPB stond daar door heel Nederland om bekend. De jeugd moet de yells leren zodat we net als vroeger ZPB naar de winst zingen en de tegenstanders het onderspit laten delven. En ja… de oudjes kunnen dan oude tijden herleven. Wat zullen Gerard en ik dan genieten zeg!”

Vooruitblik
“Sommigen vragen zich af hoe ik het zo lang vol houd om te blijven waterpoloën, ondanks mijn slechte gewoonte (roken red.). Ik zei vroeger tegen mensen dat ik me een leven zonder waarpolo niet kan voorstellen en dat heb ik nog steeds. Volgend jaar weliswaar in een iets andere vorm: dan stop ik definitief met spelen. Ik ga dit jaar afbouwen en met belangrijke wedstrijden ervoor kiezen om mijn meiden te coachen in plaats van met dames 1 mee te spelen. Ondanks dat verwacht ik, dat we er geen wedstrijd minder om hoeven te verliezen en dat ZPB dames 1 hoge ogen kan scoren dit jaar. De internationals spelen dit seizoen niet mee in de competitie. ZPB heeft (nog!) geen speelsters in de A-selectie. Ons team blijft intact en Debby Willemsz (geselecteerd om me te trainen met de A-selectie!!) mag gewoon de wedstrijden keepen. Vooruitlopend op volgend jaar zal er dit jaar een andere rolverdeling moeten gaan komen binnen dames 1. Al jaren ben ik het verlengstuk van de coach in het water, stuur het team aan, ben aanspeelpunt en rustpunt en motivator, zei het soms iets te fel. Maar dat kan ik wel verklaren: ik heb namelijk van mijn trainers geleerd tot het uiterste te gaan, elke training en wedstrijd weer. Ik was nooit één van de snelste, zeker in oranje niet, maar kwam altijd vrij voor het doel omdat ik heb geleerd slim te spelen, te kijken, te anticiperen en de spelsituatie goed in te schatten. Zien wie er vrij ligt, overzicht bewaren, goede pass geven, dat levert de doelpunten op en uiteindelijk de winst. Dit alles wil ik ook heel graag overbrengen op mijn teamgenoten en pupillen.”

Coachen
“Ach waterpolo, ZPB, ik merk dat ik  er over kan blijven schrijven. Het zit in me en laat me nooit meer los. Daarom train en coach ik nu sinds 5 jaar. Ik wil de meiden alles leren wat ik ook heb geleerd van mijn trainers en vind dat onwijs leuk om te doen. Wat is er voor mij als coach nu mooier om te zien dat wat er van de week is getraind, in de wedstrijd tot uiting komt? Als dat gebeurd ben ik een trotse coach!“

Mentaliteit “Ik moet soms wel wennen aan een andere mentaliteit. Ik merk dat niet iedereen zo gedreven is als ik vroeger was. Ik sloeg geen training over. Ik mocht niet gaan trainen als mijn huiswerk niet af was. Dus was het soms een leugentje om bestwil, zette mijn wekker op 5 uur om te leren en was er weer een voldoende in de pocket. Verjaardagen en dergelijke sloeg ik over, stappen deed ik alleen als ik de volgende dag geen wedstrijd had, doe nog steeds altijd goed mijn warming-up en 100% inzet is er nog steeds. Ik zie als ik training geef, en dat ik bedoel ik dus met een andere mentaliteit, te vaak dat sommige meiden geen 100% geven, niet de tegels uit de muur zwemmen, niet tot het gaatje gaan. Terwijl ik vroeger met een rode kop het water uit kwam en een voldaan gevoel had: “zo, dat was een zware training, lekker!” Intrinsieke motivatie is hierin een belangrijke factor. Ik hoop dit jaar zowel met de BM als CM kampioen te worden. Naar het NK gaan en oude tijden te herleven, niet als speelster maar als coach. Spandoeken, toeters en bellen, alle fans mee. En als ik verder droom: hoe mooi zou het zijn als veel meiden die ik nu training geef straks in dames 1 spelen? En ik, die op de tribune zit te kijken? Dan is de cirkel weer rond toch? Er zit zoveel potentie in al die meiden. ZPB draait dan jaren aan de top mee en het kampioenschap van Nederland gaat er echt komen!”

Dreamteam
“Als ik een dreamteam zou mogen opstellen zijn er een paar namen die zeker niet zouden mogen ontbreken en dan begin ik bij Francis van Neutegem. Zij was mijn ‘waterpolo mama’, gedreven, een rost voor dames 1, doorgaan tot op het bot (als haar schouder uit de kom schoot, zette ze die zelf terug en zwom weer verder!), een super vrouw die iedereen een helpende hand bood en mij in mijn jonge jaren zo vaak met raad en daad heeft bij gestaan. Annemarie Heuvel. Ze kwam vanuit Borne in Rotterdam werken en zodoende bij ZPB spelen. Sterke midvoor en doorzettingsvermogen, hart van goud, wijze lessen van geleerd als broekie en zóóó met haar gelachen. Karin Kuipers, mijn eerste maatje bij o. 17 die afgelopen jaar is gestopt als speelster, schreef ik jaren lang brieven mee, super midvoor en gigantisch schot. Lieneke van der Heuvel, jarenlang goede trouwe dienst bij Donk en Nederlands team, kartrekker van een team, altijd positief en ontzettend veel waterpolo kennis. Als ze nog had geleefd: Anja Pluim. Aanvoerster van dames 1. Als klein meisje was zij samen met Ria Roos mijn voorbeeld: ik wilde net zo goed worden als zij! Ria Roos behoort ook tot mijn dreamteam. Al speelt zij allang niet meer. Zonder haar had ik me nooit zo kunnen ontwikkelen als speelster. Esther Tamerius was voor mij dé keepster. Het gemak waarmee zij alle ballen uit dat doel hield… Echt fantastisch! Gelukkig kan ik daar nu Debby aan toevoegen! Zij wordt de eerste keepster in het Nederlands team, gegarandeerd! Last but not least; Alice Lindhout. Altijd uitgeroepen tot beste speelster van de wereld, technisch kan niemand aan haar tippen. De souplesse, de snelheid,het inzicht, de balvaardigheid, de truckjes, de behendigheid, zo is er echt maar één. Ze was mijn kamergenoot in de A-selectie, veel lol hebben we samen gehad en nog steeds draag ik haar een heel warm hart toe. Dat zijn geen 7 speelsters Jak… Ik weet het. De rest van mijn dreamteamselectie vul ik aan met alle ZPB dames waarmee ik de afgelopen jaren heb mogen spelen en mijn ‘carrière’ mee mag afsluiten. Dankzij hen speel ik nog steeds met plezier! Coach van mijn dream team kan er maar één zijn; Izaäk Hofman!”

door Gerko Mostert