“We moeten dit samen blijven doen, met een beetje mildheid voor elkaar” 

Dat was de strekking bij de laatst aangekondigde maatregelen.
Laten we dat vooral niet vergeten.  

Jaren geleden toen onze dochter Emma een jaar of vijf  was waren we met familie in de Efteling. Op een gegeven moment ontstond het plan om op te splitsen.  Een deel zou naar Joris en de Draak gaan, een deel naar Droomvlucht. De vraag aan Emma was, wat wil jij: “Ik wil niet dat we splitsen!, was haar antwoord”.  Vervolgens werd er door diverse mensen druk op haar uit geoefend. Je moet kiezen. Wat wil jezelf. Dat is toch raar je moet zelf iets willen. Ga zo maar door.  Ze hield echter voet bij stuk: “maakt me niet uit waar we in gaan, ik wil dat we bij elkaar blijven!”

Helaas is het soms bijkans onmogelijk om iedereen bij elkaar te houden.
Toch is dat mijn drijfveer om bestuurder bij ZPB te zijn. 


De huidige maatregelen tasten het open karakter van onze vereniging aan. 
Iedereen is welkom bij ons. Groot, klein, zwart, wit etc. 
Ongeacht waar je in gelooft, je overtuigingen en principes in het leven.
Zwemmen en Waterpolo is de verbindende factor, zowel sportief als sociaal. We hopen dan ook dat de huidige maatregelen snel weer komen te vervallen. 


Maar nu hebben we dus de verplichte controle op het Corona Toegangs Bewijs.  Een gezamenlijke verantwoordelijkheid met het zwembad, haar huurders en de gemeente als eigenaar van het zwembad. 

Een controle die is ingestoken op de gezondheid en het algemeen belang van onze samenleving.  En onze verantwoordelijkheid daarin gaan we wel naleven. Met elkaar.

Mijn hart breekt dat er hierdoor mensen teleurgesteld worden en zelfs onze vereniging verlaten. Ik hoop en weet eigenlijk dat dit tijdelijk is. Aan de vooravond van de winter zijn beloftes over buitenwater niet onmogelijk maar redelijk zinloos.  Maar het wordt weer lente!